postheadericon W części przypadków brak podatności na ponowne zakażenie

zały istnienie odporności nabytej, tzn. utrzymującej się nawet po całkowitym wyleczeniu zakażenia. Początkowo stopień odporności jest nieznaczny (zapobiega namnożeniu krętków we wrotach zakażenia – brak zmiany pierwotnej), a w okresie późniejszym rozwija się odporność, dzięki której ponowne zakażenie nie powoduje ani wystąpienia objawów klinicznych, ani bezobjawowego przebiegu kiły. Po leczeniu zakażenia pier-wotnego odporność utrzymuje się w ciągu roku, stopniowo zmniejsza się w ciągu następnego roku i wreszcie wygasa całkowicie. Przebieg zakażenia u człowieka jest w zasadzie podobny do doświadczalnego zakażenia królika, z tym, że odporność nabyta utrzymuje się znacznie dłużej.

W części przypadków brak podatności na ponowne zakażenie może być związany z przetrwaniem ognisk krętków o zmienionych cechach biologicznych (odporność śródzakaźna). Mechanizm powstawania odporności nie został dotychczas wyjaśniony.

Diagnostyka. Diagnostyka kiły zależy od okresu choroby, w którym wykonuje się badania. W okresie kiły pierwotnej materiałem pobieranym do badania jest płyn surowiczy z objawu pierwotnego, zawierający olbrzymie ilości krętków bladych. Podstawowym badaniem jest oglądanie nie zabarwionych preparatów w mikroskopie z ciemnym polem widzenia lub zastosowanie metody immunofluorescencyjnej. Stwierdzenie krętków w preparacie, w postaci spiralnych, świecących nitek o charakterystycznym ruchu, jest wystarczające w celu potwierdzenia rozpoznania. Należy jednak brać pod uwagę możliwość występowania krętków saprofitycznych na powierzchni zmian skórno-śluzówkowych narządów rodnych i jamy ustnej. Mimo że można je odróżnić pod mikroskopem od krętków bladych, materiał do badania powinno pobierać się z głębszych warstw objawu pierwotnego. Płyn surowiczy można także zabarwić metodą negatywną (tusz chiński)

Leave a Reply

Przyjaciele
Kategoria
Przyjaciele