postheadericon W celu zmniejszenia ilości zatruć jadem kiełbasianym

Zwierzęta rzadko ulegają zatruciu jadem kiełbasianym. Notowano je u koni i bydła (typ D i E) oraz u norek i drobiu (typ C), u którego bardzo charakterystycznym objawem jest chwiejność szyi (limber-neck).

Profilaktyka. W celu zmniejszenia ilości zatruć jadem kiełbasianym duży nacisk kładzie się na odpowiednią sterylizację i kontrolę konserw, odpowiednie warunki przechowywania środków spożywczych oraz właściwe przygotowywania posiłków. U zwierząt (norki) stosuje się szczepionki sporządzone z anatoksyny typu C.

Trzy pierwsze najczęściej występują w zakażeniach u ludzi. Morfologia. Cl. perfringens jest Gram-dodatnią laseczką wykazującą dużą zmienność morfologiczną komórki jej przybierają kształt kokoidalny, pałeczkowaty lub nitkowaty, w zależności od rodzaju podłoża, fazy wzrostu czy pH środowiska. W odróżnieniu od innych gatunków tej grupy ma ona właściwość wytwarzania otoczki. Przetrwalniki tworzy stosunkowo rzadko, a w pH niższym niż 6,8 nie przechodzi nigdy w formę zarodnikową.

Charakteryzuje ją skłonność do układania się w długie nitkowate łańcuchy

Cl. septicum jest dużą, polimorficzną laseczką, posiadającą rzęski, lecz słabo ruchliwą. Charakteryzuje ją skłonność do układania się w długie nitkowate łańcuchy.

Cl. novyi jest największą laseczką należącą do tej grupy, długość jej dochodzi do 10 !xm. Wytwarza rzęski zarówno w zakażonym ustroju, jak i na pożywkach sztucznych i jest żywo ruchoma. Poza ustrojem łatwo przechodzi w formy zarodnikowe.

Cl. sordellii i Cl. histolyticum są najmniejszymi spośród chorobotwórczych laseczek beztlenowych (3-6 !.im). Wykazują podobieństwo morfologiczne do Cl. perfringens z tą różnicą, że posiadają rzęski a nie wytwarzają otoczek.

Leave a Reply

Kategoria