postheadericon Toksyna tężcowa

Toksyna tężcowa jest termolabilną proteiną o masie cząsteczkowej 68 000. Inaktywuje się w 338 K (65°C) w ciągu 5 minut. Jest rozkładana przez enzymy proteolityczne, m.in. te, które działają w przewodzie pokarmowym, dzięki czemu laseczka tężca, przebywając w jelitach ludzi i zwierząt, nie wykazuje działania chorobotwórczego. Toksyna tężcowa należy do bardzo silnych jadów, w 1 mg zawiera ok. 6 000 000 DLM dla białej myszy. Jest jedną z najlepiej poznanych egzotoksyn bakteryjnych i – podobnie jak toksyna błonicza – została otrzymana w postaci

krystalicznej. Pod względem antygenowym jest spokrewniona z toksynami laseczek z grupy zgorzeli gazowej. Moc toksyny tężcowej określa się na świnkach morskich. Najmniejsza ilość toksyny, która powoduje śmierć świnki morskiej wagi 350 g w ciągu 96 godzin, jest to najmniejsza dawka śmiertelna (DLM), natomiast ta ilość, która po zmieszaniu z Vi0 J.A. zabija świnkę, określana jest symbolem L + .

Do celów produkcyjnych najłatwiej uzyskuje się toksynę na bulionie Martina lub na podłożu Tarozziego-Wrzoska. Poza właściwą toksyną neurotropową – tetanospazminą, odpowiedzialną za patogenezę tężca, wykazano w filtratach hodowli Cl. tetani drugą substancję toksyczną – tetanolizynę, która powoduje he- molizę krwinek czerwonych. Tetanospazmina prowadzi do skurczu mięśni na skutek nagromadzenia acetylocholiny na zakończeniach nerwów moto- rycznych. Receptorem toksyny w OUN jest prawdopodobnie rozpuszczalny w wodzie gangliozyd, który tworzy w tkance nierozpuszczalny kompleks z cerebrozydem i sfingomieliną.

Leave a Reply

Przyjaciele
Kategoria
Przyjaciele