postheadericon Laseczka wąglika (Bacillus anthracis)

Po raz pierwszy laseczka ta została stwierdzona i opisana we krwi padłych zwierząt w r. 1850 przez Rayera, lecz już w 1780 r. Chabert ustalił zakaźny charakter wąglika. W r. 1876 Robert Koch wyhodował zarazki na podłożu sztucznym i zakaził nimi świnkę morską.

Morfologia. Laseczka wąglika jest jedną z największych bakterii kształtu cylindrycznego–długość jej wynosi 3-10 !.im. W preparatach z materiału zakaźnego układa się pojedynczo lub w krótkie łańcuszki, zaś w preparatach z pożywek występuje w postaci długich nici przypominających łodygi bambusa. W hodowli sztucznej, przy dostępie wolnego tlenu i w granicach temperatur 283-315 K (13-42°C), wytwarza centralnie ułożone zarodniki, które można zabarwić metodą Moellera, Ziehla-Neel- sena lub innymi. W żywym ustroju tworzy polipeptydową otoczkę barwiącą się błękitem Löffler a metachromatycznie: otoczka na kolor czerwony, a komórka bakteryjna na niebieski.

Budowa antygenowa. W komórkach laseczek wąglika wykryto specyficzną dla gatunku wielocukrową substancję C, a w otoczce polipeptydową substancję P. Obydwie wykazują cechy haptenów i dają dodatni odczyn precypitacji z surowicą przeciwwąglikową. Polipeptyd otoczkowy jest złożony z cząsteczek kwasu d-glutaminowego, a jego masa cząsteczkowa wynosi 7500.

One Response to “Laseczka wąglika (Bacillus anthracis)”

Leave a Reply

Kategoria
Przyjaciele