postheadericon Laseczka tężca

Laseczka tężca posiada antygeny wspólnie z innymi bakteriami rodzaju Clostridium, co szczególnie wyraźnie można wykazać w odczynie aglutynacji. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, że przetrwalniki laseczek beztlenowych nie dają odczynów krzyżowych, toteż po użyciu zawiesin prze- trwalników, jako aglutynogenów, łatwo jest odróżnić poszczególne gatunki.

Właściwości fizjologiczne. Laseczka tężca rozmnaża się jedynie w warunkach ściśle beztlenowych. Do jej hodowli stosuje się pożywki specjalne: agar Zeisslera, bulion Tarrozziego-Wrzoska, pożywki zawierające tio- glikolan sodowy i inne. Posiane podłoża, jeśli nie zawierają składników obniżających potencjał oksydo-redukcyjny, umieszcza się w aparacie próżniowym, w którym ciśnienie powietrza nie przekracza 0,39-1,99 kPa (3-5 mm Hg). Na agarze Zeisslera laseczka tężca tworzy nieduże szarawe kolonie o nieregularnych brzegach, czasami lekko wciśnięte w głąb pożywki. Pod lupą można zaobserwować delikatne wypustki. Po kilku dniach wokół kolonii pojawia się mała strefa hemolizy typu alfa, a później typu beta. W bulionie laseczka tężca rośnie powoli, powodując jednolity męt. Obficiej namnaża się w pożywce Tarozziego-Wrzoska. Hodowla wydziela przykry zapach, charakterystyczny dla bakterii beztlenowych. Laseczka tężca ma słabe właściwości proteolityczne. Fermenta-cja węglowodanów jest trudna do stwierdzenia, ponieważ wytwarzany jednocześnie w pożywce amoniak neutralizuje kwaśne środowisko, które jest wskaźnikiem rozkładu cukru.

Formy wegetatywne Clostridium tetani są wrażliwe na działanie czynników fizykochemicznych, podobnie jak inne bakterie niezarodnikujące. Przetrwalniki są natomiast bardzo oporne zarówno na działanie wysokich temperatur, jak też na środki odkażające temperatura 373 K (100°C) oraz 5% fenol czy 0,1% sublimât niszczą je dopiero po kilku godzinach. W stanie wysuszonym przetrwalniki laseczek tężca mogą przetrwać kilka lat.

Leave a Reply

Przyjaciele
Kategoria
Przyjaciele